+30 213 0175600 info@sioufaslaw.gr
EnglishΕλληνικάRomână

Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), με αφορμή πλήθος παραπόνων που είχαν υποβληθεί ενώπιόν της από οφειλέτες, έχει αποφανθεί, με την υπ’ αριθμ. 98/2017 απόφασή της, ότι, πριν από την διάθεση των δεδομένων των οφειλετών Πιστωτικών Ιδρυμάτων σε Εταιρείες Ενημερώσεως Οφειλετών πρέπει να γίνεται ειδική ατομική ενημέρωσή τους. Ειδικότερα, ο δανειστής, ως υπεύθυνος επεξεργασίας, οφείλει, αφενός μεν να ενημερώνει τους οφειλέτες για τη διάθεσή των δεδομένων τους στην εκάστοτε συγκεκριμένη Εταιρεία Ενημερώσεως Οφειλετών, παρέχοντάς τους ένα εύλογο διάστημα (λ.χ. 10-15 ημερών) πριν από την αντίστοιχη διάθεση για την άσκηση των δικαιωμάτων προσβάσεως και αντιρρήσεως, αφετέρου δε να μεριμνά, ώστε η ενημέρωση αυτή να γίνεται με κάθε πρόσφορο τρόπο (λ.χ. με ενσωμάτωση της σχετικής πληροφορήσεως στα αντίγραφα λογαριασμών ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου).

Πλην όμως, με την προσφάτως εκδοθείσα υπ’ αριθμ. 3/2020 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου κρίθηκε, κατά πλειοψηφία, ότι, για τη νομιμότητα της επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων του οφειλέτη είναι αρκετή η κατ’ άρθρο 11 παρ. 1 περ. γ’ του ν. 2472/1997 γενική ενημέρωσή του για την κατηγορία των αποδεκτών των δεδομένων του (λ.χ. «Εταιρείες Ενημερώσεως Οφειλετών»), χωρίς να απαιτείται η ειδική αναφορά της Εταιρείας Ενημερώσεως Οφειλετών στην οποία θα διαβιβάζονταν αυτά. Και τούτο, καθώς, κατά τη θέση της πλειοψηφίας του Ακυρωτικού, η πρόβλεψη του άρθρου 11 παρ. 3 του ν. 2472/1997 περί της υποχρεώσεως του υπεύθυνου επεξεργασίας να ενημερώσει το υποκείμενο για την ανακοίνωση των δεδομένων του σε τρίτο – πριν από τη σχετική ανακοίνωση στον τρίτο – δεν έχει εφαρμογή και σε περίπτωση μεταβιβάσεως των δεδομένων στον εκτελούντα την επεξεργασία για λογαριασμό του υπεύθυνου επεξεργασίας. Η συγκεκριμένη ερμηνευτική εκδοχή θεμελιώνεται, τόσο στην ίδια διατύπωση της διατάξεως του άρθρου 12 παρ. 2 περ. β’ του πιο πάνω νόμου, όσο και, κυρίως, στη μη θέσπιση υποχρεώσεως του υπεύθυνου επεξεργασίας, πέραν της προαναφερθείσας για ενημέρωση του υποκειμένου κατά τη συλλογή των δεδομένων (άρθρο 11 παρ. 1 περ. γ’ του ν. 2472/1997), και για μεταγενέστερη ενημέρωση του υποκειμένου σε κάθε περίπτωση εξελίξεως της επεξεργασίας, χωρίς σχετική αίτηση του υποκειμένου των δεδομένων.

Στο πλαίσιο αυτό, η μη αμελητέα μειοψηφία στην υπ’ αριθμ. 3/2020 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου υιοθέτησε την άποψη, ότι η ενημέρωση του υποκειμένου, στην επίδικη διαφορά, για τις «εταιρείες εισπράξεως απαιτήσεων», ως μιας εκ των κατηγοριών αποδεκτών των δεδομένων του, δεν καταλαμβάνει και τις εταιρείες που συστάθηκαν και λειτουργούν βάσει των ρυθμίσεων του ν. 3758/2009, οι οποίες δεν μπορούν να έχουν κατά νόμο ως σκοπό την είσπραξη απαιτήσεων (άρθρο 4 παρ. 3 του ν. 3758/2009). Επομένως, κατά τη θέση της μειοψηφίας του Αρείου Πάγου, έπρεπε ο υπεύθυνος επεξεργασίας, πριν από τη διαβίβαση των δεδομένων του υποκειμένου σε συγκεκριμένη Εταιρεία Ενημερώσεως Οφειλετών, να το ενημερώσει ότι αυτή θα είναι αποδέκτης των δεδομένων του.